شمارهٔ ۵۷۱
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوقه‌اش اشاره می‌کند و او را به گلستانی تشبیه می‌کند که از عرق چهره‌اش ساخته شده. همچنین به قدرت و تاثیر نگاه و مژگان او اشاره می‌کند که حتی بدون استفاده از شمشیر، می‌تواند خواب سنگین دشمنان را بر هم بزند. به طور کلی، این اشعار زیبایی و قدرت عشق را به تصویر می‌کشند.
از عرق رخسار گلگون را گلستان کرده‌ایبازای سرچشمه خورشید، طوفان کرده‌ای
هوش مصنوعی: تو با عرق صورتت، گلستانی از زیبایی ساختهای و مانند طوفانی از چشمهی تابناک خورشید به دنیا آمدهای.
گرچه شمشیر ترا سنگ فسان در کار نیستخواب سنگین را فسان تیغ مژگان کرده‌ای
هوش مصنوعی: هرچند که شمشیر تو در کار سنگی نیست، اما با تیر مژگان خود خواب سنگینی را به وجود آوردهای.