شمارهٔ ۵۹۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از محبوب میخواهد که از فریاد و نالههای بیهوده دست بردارد و به سوختگان عشق توجه نکند. او همچنین هشدار میدهد که زبانش را از ندامت و پشیمانی بازدارد و به تلخی و شوخی با عاشقان نپردازد.
به هرزه ناله و فریاد ای سپند مکناگر ز سوختگانی صدا بلند مکن
هوش مصنوعی: ای سپند، بیهوده ناله و فریاد نکن. اگر کسانی از درد سوختگی رنج میبرند، صدایشان را بلند نکن.
مباد ز هر ندامت گزد زبان ترابه تلخکامی عشاق نوشخند مکن
هوش مصنوعی: هرگز به خاطر پشیمانی به زبانت اجازه نده که به تلخی سخن بگوید و عشق را مسخره کند.