شمارهٔ ۶۰۴
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از خواننده می‌خواهد که دلش را از عشق بی‌فایده و بی‌پایه رها کند و احساساتش را از قید و بندها آزاد سازد. همچنین بیان می‌کند که آن‌ها قادر به تحمل درد غربت نیستند و به نوعی نیاز به آزادی و رهایی از محدودیت‌ها دارند. در نهایت، به آزادی پرنده‌ای تشبیه می‌شود که باید از قفس رها شود.
دل ز مهر بوالهوس آزاد کنشعله را از قید خس آزاد کن
هوش مصنوعی: دل را از محبتهای بیارزش آزاد کن و اجازه بده که شعله عشق به طور آزاد و بدون هیچ مانعی درخشید.
ما حریف درد غربت نیستیممرغ ما را با قفس آزاد کن!
هوش مصنوعی: ما قادر به تحمل درد تنهایی و غربت نیستیم، به همین خاطر از تو خواهش میکنیم که از قفس، ما را آزاد کنی تا بتوانیم پرواز کنیم.