شمارهٔ ۶۳۶
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و جلوه‌های دل‌فریب چهره معشوق می‌پردازد. شاعر با اشاره به چهره معشوق، آن را مانند آتش و ستاره و آفتاب توصیف می‌کند و می‌گوید که زیبایی او همچون آینه‌ای است که حیا را از چشم‌ها دور می‌کند. همچنین، شاعر از شجاعت خود در نوشیدن می‌گوید و اشاره می‌کند که باده‌ای که در دست دارد، از زیبایی و جذبه معشوق به دست آمده است. در کل، شعر نگاهی عاشقانه و توصیفی به جذابیت معشوق و اثرات آن بر شاعر دارد.
رویت که شست چهره به آتش نقاب ازوشد مشرق ستاره و مه آفتاب ازو
هوش مصنوعی: چهرهات که با آتش شسته شد، مانند درخشش ستاره و ماه به نظر میرسد؛ گویی آفتاب از آن میتابد.
چشم حیا مدار ز خوبان، که آینه استامروز دیده ای که نرفته است آب ازو
هوش مصنوعی: چشمان حیا را از زیباها دور نکن، زیرا امروز چشمی وجود دارد که هنوز از آن آب نرفته است.
جرات نگر که در قدح موم کرده ایمآن باده ای که هست بط می کباب ازو
هوش مصنوعی: بنگر که چگونه در این جام همگان را مومین کردهایم، آن نوشیدنی که به سبب آن میخوانیم و سرمست میشویم.