شمارهٔ ۳۷
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت به این موضوع اشاره می‌کند که هیچ چیز نمی‌تواند غم و اندوه را از دلش بزداید، به‌ویژه با مقایسه خود با دریا که نمی‌تواند غبار غم را بشوید. همچنین، او خود را به الماس یتیمی تشبیه می‌کند که بخشی از وجود او شده است. این نشان‌دهنده عمیق بودن احساس تنهایی و غم اوست.
بحر نتواند غبار غم ز دل شستن مراچون گهر گرد یتیمی گشته جزو تن مرا
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که دریا نمی‌تواند غم و اندوه را از دل من پاک کند، زیرا مانند یک مروارید در درون من، احساس یتیمی و تنهایی به من چسبیده است.