شمارهٔ ۸۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به ارتباط عمیق انسان‌ها با خاک و سرزمین خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که همانطور که قلب ما به تپش در می‌آید، خاک نیز در ما زندگی و احساس دارد. همچنین، شعله شمع نماد زندگی و روشنایی است که از خاک و آغوش مادرزاد ما برمی‌خیزد. در کل، شعر به پیوند انسان با سرزمین و نقش آن در هویت او می‌پردازد.
می تپد در جگر خاک همان طینت ماشمع را شعله جواله کند تربت ما
هوش مصنوعی: در دل خاک، ذات و طبیعت ما زنده است و این احساس می‌تواند همچون شمعی روشن، تابش و گرما را به ارمغان آورد و از خاک ما شعله‌ای بر افروزد.