شمارهٔ ۱۰۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت موهای دختر اشاره می‌کند که همچون دامی در مسیر نسیم صبحانه افتاده و زلف‌های او به نوعی اسیر و زنجیری در دست و پای معشوق شده است. این تصویرسازی نمادین، احساس زیبایی و وابستگی را به تصویر می‌کشد.
کاکل او دام در راه صبا انداخته استزلف او زنجیر را در دست و پا انداخته است
هوش مصنوعی: کاکل او مانند دامی است که در مسیر نسیم بهار گسترده شده و زلف‌هایش همچون زنجیری است که تمام وجودش را محاصره کرده است.