شمارهٔ ۱۲۸
هوش مصنوعی: این شعر به تصویر کشیدن حالتی از پیرمرد می‌پردازد که با قامت خمیده‌اش به سوی مرگ و عدم رهسپار است. در اینجا، خمیدگی او به مثابه زاییده شدن تیر از کمان تعبیر شده است، که نشان‌دهنده‌ی ضعف و ناتوانی است و در عین حال به راحتی به سمت مقصد خود می‌رسد.
پیر را قامت خم سوی عدم راهبرستاین کمانی است که از تیر سبکسیرترست
هوش مصنوعی: پیر به سبب خمیده‌گی‌اش، به سوی پایان حیات هدایت می‌شود. این خمیدگی مانند کمانی است که از تیرهای سبکی که به راحتی پرتاب می‌شوند، چالاک‌تر است.