شمارهٔ ۱۷۰
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر از تجربه‌های تلخ و دردناک دوران پیری سخن می‌گوید. او با تشبیه مداد خود به دودی که از شمع سیاه و کافوری در می‌آید، به این نکته اشاره می‌کند که حاصل سال‌ها زندگی و تجربه، چیزی جز غم و سوگواری نیست.
ز پیری حاصل من مد آه استکه دود شمع کافوری سیاه است
هوش مصنوعی: با رسیدن به پیری، تنها نتیجه‌ای که به دست آورده‌ام، افسوس و غم است، مانند دودی که از شمعی که رو به خاموشی است بلند می‌شود و سیاه رنگ و بی‌روح است.