شمارهٔ ۲۵۱
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به غم و اندوه ناشی از دوری گل‌ها و زیبایی‌های طبیعت می‌پردازد. رفتن گل‌ها به معنای شروع عزاداری و سوگ است و هر برگ خشکیده نمادی از مرگ و فراق است. این شعر حس tristeza و تأمل در مقابل گذر زمان و زوال زیبایی‌ها را منتقل می‌کند.
از رفتن گل صحن چمن نوحه سرایی استهر برگ خزان آینه مرگ نمایی است
هوش مصنوعی: هر بار که گل‌ها از باغ جدا می‌شوند، درختان و برگ‌ها سوگوارانۀ فصلی غم‌انگیز را به تصویر می‌کشند، زیرا هر برگ پاییزی نشانه‌ای از مرگ و زوال است.