شمارهٔ ۳۵۳
هوش مصنوعی: شاعر در این دو بیت به درد و رنجی که هر لحظه از سوی دیگران به او وارد می‌شود اشاره می‌کند. او می‌گوید که هر بار که زخم جدیدی می‌خورد، زخم‌های قبلی هنوز بر دلش باقی مانده‌اند و مرهمی برای آن‌ها پیدا نمی‌کند. به طور کلی، او از تکرار زخم‌ها و ناتوانی در درمان آن‌ها سخن می‌گوید.
می رسد هر دم مرا از نوخطان نیش دگرریش هیهات است گردد مرهم ریش دگر
هوش مصنوعی: هر لحظه به من آزار جدیدی می‌رسد و نمی‌توانم به راحتی درد گذشته را فراموش کنم. به همین دلیل، هر زخم و آسیبی که می‌بینم، همچنان در دلم باقی می‌ماند و درمان آن دردها کار ساده‌ای نیست.