شمارهٔ ۳۶۵
هوش مصنوعی: این شعر در مورد شخصی است که به خاطر جذابیت و زیبایی فردی دیگر، عقل و تفکر خود را از دست داده است. او به گندم گون توصیف می‌کند که مانند جوی فروش دروغین، چیزی با ارزشش را نابود کرده است. به عبارتی، این فرد با ظاهری فریبنده باعث سوختن و تباه شدن زندگی‌اش شده است.
یار گندم‌گون جوی نگذاشت در من عقل و هوشخرمنم را سوخت این گندم‌نمای جوفروش!
هوش مصنوعی: یار زیبا و خوش‌چهره‌ام باعث شد که عقل و هوش من را از دست بدهم و همچون گندمی که در آتش می‌سوزد، به نابودی بروم. این فردی که خود را به شکل گندم نشان می‌دهد، در واقع در حال فریب دادن من است.