شمارهٔ ۳۶۷
هوش مصنوعی: در این شعر، حسن به شدت بر زیبایی خود اصرار دارد و نمی‌تواند از خود دور شود. او به مانند گلی است که شبنم روی آن می‌نشیند و این زیبایی را در آینه‌ای که بر زانوی خود دارد، می‌بیند. شاعر به نوعی به قدرت و تاثیر زیبایی حسن اشاره می‌کند.
حسن هیهات است بردارد نظر از روی خویشگل ز شبنم می نهد آینه بر زانوی خویش
هوش مصنوعی: حسن و زیبایی او هرگز نمی‌تواند از چهره‌اش دور شود. مانند گلی که بر اثر شبنم، آینه‌ای را بر زانوی خود می‌گذارد، او نیز همیشه در حال خودنمایی است.