شمارهٔ ۴۶۷
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت به کنایه می‌گوید که به خاطر جذابیت و زیبایی محبوبش، بر درختی که خود کاشته، نمی‌نشیند و به نوعی از آن فاصله می‌گیرد. او به اندازه قد آن محبوب، هیچ گاه در زیر سایه‌اش آرامش نگرفته است.
طرفی ز نهال قد آن شوخ نبستمدر سایه نخلی که نشاندم ننشستم
هوش مصنوعی: من از قد و قامت آن جوان شیطان دل نبریدم و در سایه‌ی درختی که خود کاشتم، ننشستم.