شمارهٔ ۴۸۲
هوش مصنوعی: این شعر به نقد افرادی اشاره دارد که با پوشیدن نشانه‌های دانایی مانند عمامه، در پی جلب توجه و شهرت هستند، اما در واقعیت به دانایی واقعی دست نیافته‌اند و فقط در حال فریب دیگران هستند. شاعر از این افراد می‌خواهد که این کار را متوقف کنند و به جای تظاهر، به حقیقت و دانش بپردازند.
تا کی از عمامه خواهی کوس دانایی زدن؟بر سر بازار شهرت طبل رسوایی زدن
هوش مصنوعی: چرا تا چه زمانی می‌خواهی فقط با ظاهر و نشان‌دار خود را عاقل نشان دهی؟ در میان مردم به جای مطرح کردن علم و آگاهی، فقط آبرویت را به خطر انداخته و رسوایی به بار می‌آوری؟