شمارهٔ ۴۶
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به احساسات و اندیشه‌های عمیق خود اشاره می‌کند و از نماندن آثار این افکار در ذهنش سخن می‌گوید. او همچنین به زیبایی‌های دنیای اطراف و افراد زیبا در زمان خود اشاره دارد. به طور کلی، شاعر در جستجوی معنا و زیبایی در دنیای خود است.
صائب ز فکرهای گلوسوز من نماندجا در بیاض گردن خوبان روزگار
هوش مصنوعی: فکرهای آزاردهنده من دیگر جایی در دنیای پاک و بی‌عیب انسان‌های زیبا باقی نگذاشت.