بخش ۳ - حق الیقین
هوش مصنوعی: این شعر اشاره به بحثهای بی‌نتیجه و لفظی دارد، که در واقع هیچ‌یک نمی‌توانند ذات و صفات حق را به درستی بیان کنند. حق مانند ذاتش قابل حصر و بیان نیست و انسان‌ها فقط از فهم خود صحبت می‌کنند. در پایان، وقتی نتوانستند به حقیقت دست یابند، به ناتوانی خود اعتراف می‌کنند. این شعر به محدودیت‌های فهم انسانی در شناخت خداوند اشاره دارد.
این همه بحثهای لفظی بودورنه در اصل نیست گفت و شنود
هوش مصنوعی: این همه صحبتهای بیمحتوا و کلامی بود، در حالی که در واقع بحث و گفتگویی در اصل وجود ندارد.
صفت حق چو ذات بیچون استبه حقیقت ز حصر بیرون است
هوش مصنوعی: ویژگیهای خداوند همچون ذات او بیپیرایه و بدون قید و شرط است، و در واقع به حقیقتی فراتر از تمامی محدودیتها و قید و بندها تعلق دارد.
گفت و گوئی ز فهم خود کردندسعی خود را بجای آوردند
هوش مصنوعی: آنها با تلاش و گفتگو درباره درک خود، کوشش کردند تا به هدفشان برسند.
آخرالامر چون فروماندندورق عجز خویش برخواندند
هوش مصنوعی: در نهایت، زمانی که به بنبست رسیدند، به عجز و ناتوانی خود اعتراف کردند.
غایة الواصفین عن صفتک«ماعرفناک حق معرفتک»
هوش مصنوعی: ما نتوانستیم تو را آنطور که شایستهات است بشناسیم و وصف کنیم.