بخش ۲ - الضّلال المبین
هوش مصنوعی: در این متن به بحث درباره مفهوم زمان و چگونگی درک آن پرداخته شده است. نویسنده اشاره می‌کند که برخی افراد وجود زمان را ضروری می‌دانند، در حالی که گروهی دیگر آن را غیرممکن می‌شمارند. همچنین به استدلالاتی پرداخته شده که وجود زمان را تنها یک تصور می‌داند. از خواننده خواسته می‌شود که بر لحظه حال تمرکز کند و از فرصت‌های آن بهره‌برداری کند، به جای اینکه به گذشته یا آینده فکر کند. در واقع، متن تأکید دارد که حال را نباید از دست داد و نباید به نظرات دیگران درباره زمان توجه کرد.
نزد ایشان زفهم و وهم و گمانواجب است دایماً وجود زمان
هوش مصنوعی: در نزد آنها، فهم و تصور و گمان لازم است که همیشه وجود زمان را در نظر بگیرند.
باز قومی دگر از ایشان همممتنع گفته مقتضای عدم
هوش مصنوعی: جمعی دیگر از آنها هم نمیتوانند گفتن را بر خود واجب دانند، چرا که این موضوع با وضعیت عدم سازگار است.
در ضلال مبین هم این و هم آناعتباری است خود وجود زمان
هوش مصنوعی: در گمراهی آشکار، هر دو سوی مسأله دارای اهمیت هستند؛ وجود زمان خود یک اعتبار و ارزش دارد.
نقطه و حال جزو مقدار استمابقی جمع وهم و پندار است
هوش مصنوعی: نقطه و حال بخشی از واقعیت هستند، اما باقی چیزها تنها جمعی از تصورات و افکار ماست.
تو همان وقت را نگه میداربرهان خویش را از این پندار
هوش مصنوعی: در آن لحظه، زمان را حفظ کن و دلیل خود را از این تفکر خارج کن.
مکن ای دوست فوت فرصت حالگه به ماضی و گه به استقبال
هوش مصنوعی: دوست من، از دست دادن فرصت حال را نکن، چرا که وقت را بیهوده در یاد گذشته یا انتظار آینده سپری میکنی.
حالیا حال را ز دست مدهتو چه کاری به گفتۀ کِه و مِه
هوش مصنوعی: در حال حاضر، لحظهها را از دست نده و خودت را درگیر حرفهای دیگران نکن.