شمارهٔ ۲۰
ای چو من صدهزار بیچارهدر بیابان عشقت آواره
غم هر یک ز عشق صد گونهدل هر یک ز غم به صد پاره
دردشان را جمال تو درمانکارشان را وصال تو چاره
نزد اهل خرد شود چو خوردشیر لطف تو طفل گهواره