شمارهٔ ۵
در جُنگ شماره 16717 دو قصیده از عمادی آمده است که در دیوان و منابع دیگر یافت نشد
مطلع آن دو قصیده:
روزه چو بر بست رخت عید بیفکند باررسم رهی نقد کن بوسه عیدی بیار
گر نبودی ماه را بر آسمان هر مه محاقماه خواندندی تو را خلق جهان بر اتفاق