بخش ۵۴ - اشارة الی ما قاله بعض کبراء العارفین فی معنی قوله تعالی «یا ایها الناس اتقوا ربکم » الایة ان الامر ذم و حمد فکونوا وقایته فی الذم واجعلوه وقایتکم فی الحمد تکونوا ادباء عالمین - جامی

متقی نفس خویش را چو شناختدر شرورش وقایه حق ساخت

سپری شد به پیش حق که مدامدارد او را نگه ز تیر ملام

هر چه آمد ز جنس نقصان پیشداشت مسند به نفس ناقص خویش

گرچه در کیش صاحب تفریدآن تقاضا همی کند توحید

که همه فعل ها چه زشت و چه خوببی وسایط به حق بود منسوب

لیک از آنجا که شیوه ادب استنسبت فعل شر به حق عجب است

همچنین از مقوله افعالهر چه دید از قبیل خیر و کمال

ساخت خاطر تهی ز وایه خویشکرد حق را در آن وقایه خویش

نزد از نفس و فعل نفس نطقداشت بی واسطه مضاف به حق

تا نیفتد در آن فساد و خللاز ظهور و غرور نفس دغل

نزند سر ریا و عجب ازویگرددش نامه رعونت طی