بخش ۱۰۰ - تمثیل
هوش مصنوعی: در این شعر، سگکی استخوانی را در دهان دارد و در کنار آب روان می‌بیند. آب صاف و روشن باعث می‌شود که سگ فکر کند در آب استخوان دیگری وجود دارد. با شتاب دهانش را باز می‌کند تا به آن استخوان به‌ظاهر موجود در آب برسد، اما استخوانی که در دهان داشت نیز به آب می‌افتد. در نهایت، سگ به خاطر توهمی که از وجود استخوان در آب داشت، هم استخوان واقعی خود را از دست می‌دهد. این شعر به مفهوم توهم و فریبندگی دنیای ظاهری اشاره دارد.
سگکی می شد استخوان به دهانکرده ره بر کنار آب روان
هوش مصنوعی: سگی استخوانی را به دهان گرفته بود و در کنار آب جاری به راه خود ادامه میداد.
بس که آن آب صاف و روشن بودعکس آن استخوان در آب نمود
هوش مصنوعی: به خاطر شفافیت و روشنی آب، تصویر استخوان در آن به وضوح دیده میشد.
برد بیچاره سگ گمان که مگرهست در آب استخوان دگر
هوش مصنوعی: سگ بیچاره فکر می‌کند که در آب استخوان دیگری وجود دارد، اما در حقیقت چنین نیست.
لب چو بگشاد سوی آن به شتاباستخوانش از دهان فتاد در آب
هوش مصنوعی: وقتی لب به سخن گشود و به سوی آن شخص رفت، استخوانش از دهانش به سرعت به آب افتاد.
نیست را هستی توهم کردبهر آن نیست هست را گم کرد
هوش مصنوعی: موجودی که وجود ندارد را به اشتباه وجودی در نظر میگیری و به همین دلیل وجود واقعی را از دست میدهی.