بخش ۱۶ - اشارت به حال جماعتی که شراب عشق از جام صورت خورده اند و پی اصلا به جمال معنی نبرده اند
هوش مصنوعی: این شعر درباره حجاب‌های مختلفی است که انسان‌ها را از درک معنی عمیق و واقعی خارج می‌کند. شاعر می‌گوید که مردم تنها به ظاهر و صورت‌ها توجه دارند و در نتیجه از حقیقت غافل هستند. آن‌ها با دیدن اشکال مختلف، به جای درک معانی عمیق، در حجاب ظاهری گرفتارند. این جهل سبب می‌شود که نتوانند تفاوت بین ظاهر و باطن را تشخیص دهند و از آنجا که به عمق معانی دست نمی‌یابند، دل و جانشان رنجور و ناکام می‌ماند.
آن یکی از حجاب پیچاپیچغیر صورت دگر نبیند هیچ
هوش مصنوعی: یکی از حجاب‌های پیچیده، مانع می‌شود که او هیچ چیز غیر از این صورت را نبیند.
ببرد حسن صورت از راهشنشود دل ز معنی آگاهش
هوش مصنوعی: اگر زیبایی چهره کسی دل را به خود جلب کند، اما مفهوم و عمق شخصیت او را نمیتوانیم درک کنیم، دل از حقیقت وجود او بیخبر خواهد ماند.
اهل عالم همه درین کارندبه حجاب صور گرفتارند
هوش مصنوعی: تمام انسان‌ها در این دنیا به نوعی درگیر ظواهر و شکلهای بیرونی هستند و به همین دلیل از حقیقت و باطن امور غافلاند.
لیک باشد ز اختلاف صورروی هر یک به قبله گاه دگر
هوش مصنوعی: هر یک از افراد با تفاوتهایی که در ظاهر دارند، ممکن است به سمت و سویی متفاوت از دیگری روی بیاورند.
پیش ایشان ز فرط جهل و عمینیست ممتاز صورت از معنی
هوش مصنوعی: در برابر آن‌ها، به خاطر شدت نادانی و ناآگاهی، ظاهر از باطن جدا نیست و تنها به صورت و شکل چیزها توجه نمیشود.
نشناسند قشر را ز لبابقشر خواریست دأبشان چو دواب
هوش مصنوعی: افرادی که سطحی و ظاهری مینگرند، از درون واقعی یک چیز آگاه نیستند و به همین دلیل درک درستی از آن ندارند. رفتارشان مانند حیوانات است که تنها به ظواهر توجه میکنند.
چشمشان از صور چو ماند دوردل و جانشان شود ز غم رنجور
هوش مصنوعی: چشمهایشان از زیبایی و صورت دلانگیز، دور است و به همین دلیل دل و جانشان از غم و اندوه رنج میبرد.