بخش ۳۸ - نصیحتی منجی از فضیحت و ملامت مفضی به سلامت - جامی

بشنو ای خواجه این حکایت رابنگر این دانش و درایت را

تو هم آخر ز جنس آدمییبا ملک در مقام محرمیی

گر قلم می زنی بدینسان زنگوهر مکرمت ازین کان کن

ور نه بفکن قلم که از مشتتباد با او فکنده انگشتت

روی نرم و دل درشت که چهبا درفش زمانه مشت که چه

چند بر جاه و مال لرزیدنچند وزر و وبال ورزیدن

قصه ظالمان که بشنیدیکیفر ظلم ها که خود دیدی

هیچ ازان اعتبار نگرفتیترک این کار و بار نگرفتی

پیش ازان دم که همچو سگ میریدر ره ظلم تیز تگ میری

آدمی گرد و از سگی باز آیبا صفات فرشته دمساز آی

ور نه ترسم که عالم گذرانبا تو هم آن کند که با دگران