بخش ۳۷ - عقد دهم در کشف سر ورع که کاسر سورت حرص و طمع است و کاشف ظلمت اهوا و بدع - جامی

ای که بهر شکمت گردن آزسوی کاسه چو صراحیست دراز

چون خم باده همین داری کامکه کنی پر شکم خود ز حرام

در نماز چه شد از پشت خم استچون تو را قبله همت شکم است

چون به کامت ز ورع نیست مزهلقمه را از مزه پرسی نه بزه

هر چه بر سفره و خوان تو نهندهر چه در کام و دهان تو نهند

بخوری خواه کدر خواه صفیگاو و خر نیست بدین خوش علفی

مرغ باید که مسمن باشدصحن ازو چشمه روغن باشد

هیچ غم نیست گرش غصب کنانشحنه ده کشد از بیوه زنان

میوه باید که بود تازه و ترچاشنی دار چو جلاب شکر

هیچ غم نیست اگر دزد لئیمافکند رخنه به بستان یتیم

تخم لقمه ست در آب و گل تونکند جز چو خودی حاصل تو

دانه ریزی به کف آید خرخار کاری بدراند دامن

لقمه خشک حلالت در کاملقمه چرب چه خواهی ز حرام

بز که لاغر بود و سگ فربههست ازین فربهت آن لاغر به

دسترنج تو حلال است تو راغیر آن رنج و وبال است تو را

نان خود با تره و دوغ زنیبه که از خوان شه آروغ زنی

نیست ممتاز حرامت ز حلالسیل تیره ست تو را آب زلال

دلق و دراعه همی آراییعطر تزویر بر آن می سایی

سبحه با شانه همی پیوندیعقد تلبیس بر آن می بندی

می کشی خرقه پشمینه به دوشمی نهی گوشه فش در بن گوش

باشد اینها همه دعوی یعنیصوفی وقتم و صاحب معنی

تا فتد ساده دلی در دامتطعمه چاشت دهد یا شامت

چون به دل افتدت از شهر گرهبا گروهی روی از شهر به ده

که فلان هست ز نیکوکیشانمخلص و معتقد درویشان

زیر صد بار وی از ناداریتو ز ادبار شوی سرباری

کند از مفلسی آن بی مایهرخت خانه گرو همسایه

بهر تو سفره و خوان آرایدشربت و میوه بر آن افزاید

تو هم از دین و خرد هر دو بریبنشینی و به شهوت بخوری

تف بر این صوت و سیرت که تو راستتف بر این عقل و بصیرت که تو راست

این نه صوفیگری و درویشیستنامسلمانی و کافر کیشیست

نفس را حلقه حلقوم بریبه که این زقه زقوم خوری

دزدی و راهزنی بهتر ازینکفن از مرده کنی بهتر ازین

چند روزی کم بی دردان گیرپی پیران و جوانمردان گیر

بین که مردان چه ریاضت بردندتا درین مرحله پای افشردند

خاطر از وسوسه صافی کردنددر ورع موی شکافی کردد

گم شدی بر دلشان حرص و طمعپرده دیدن اسرار ورع

اگر از شبهه خلیدی خاریپا کشیدندی از گلزاری

ور ز شک قطره چکیدی جاییدست شستندی از دریایی

مردم چشم جهان آن نفرندکه به نفرت سوی دنیا نگرند

صدق کوشان و ورع کیشانندخصم حرص و طمع اندیشانند

چشم جان بر اثر ایشان دارگوش دل بر خبر ایشان دار