بخش ۶۸ - حکایت آن کنیزک و غلام که بر کنار دجله دست از زندگانی خود شستند و به غرقه شدن در آب از خشک لبی ساحل فراق خلاصی جستند

هوش مصنوعی: در این شعر، صحنه‌ای زیبا از عشق و شوق بین دو جوان به تصویر کشیده شده است. شاعر با اشاره به دجله، خلیفه و دو نگار (دو جوان زیبا) که یکی از آن‌ها پرده‌نشین و دیگری ساده و زیبا همچون ماه است، به وصف احساسات عمیق و عشق آن‌ها پرداخته است. عشق این دو جوان آن‌قدر شدت دارد که از دوری یکدیگر بی‌قرارند. در یک مجلس شاد، غم عشق پرده‌نشین افزوده می‌شود و او تصمیم می‌گیرد که عشقش را پنهان نکند. در حالی که دلش برای معشوقش تنگ شده، به دجله می‌رود و دل به آب می‌زند. جوان دیگری که او را می‌بیند، عشق خود را نیز ابراز می‌کند و در انتها هر دو به هم می‌پیوندند و عشقشان را به صورت عمیق و صمیمی بیان می‌کنند. این شعر به زیبایی حس عشق و اشتیاق را به تصویر کشیده و لحظه‌ی وصال را توصیف می‌کند.