بخش ۸۰ - حکایت آن پیر خارکش که از خار خواریش گل عزت می گشاد و جوان رعناوش که گل عزتش بوی خواری می داد

هوش مصنوعی: در این شعر، پیر مردی با دلقی بزرگ در حال جمع آوری خارهاست. او هر بار که قدم برمی‌دارد، دانه‌ای شکر به زمین می‌کارد. جوانی به او کنایه می‌زند که چرا در سختی‌های زندگی و زحمت جمع‌آوری خارها به دنبال عزت است. پیر مرد پاسخ می‌دهد که عزت او در عدم زیرپا رفتن و نیفتادن به ورطه خوارگی است. او به رغم سختی‌ها و مشقت‌هایی که کشیده، شکرگزار است و به خود می‌بالد که به سادگی زندگی کرده و در دام حرص نیفتاده است. در نهایت، او آزادی و آزادگی خود را به عنوان بزرگ‌ترین نعمت می‌داند.