بخش ۱۰ - حکایت آن از قافله حاجیان دور افتاده با آن پیر زال در بادیه قناعت بر قدم توکل ایستاده

هوش مصنوعی: شاعر داستانی را روایت می‌کند درباره فردی که از قافله‌ی خود گم شده و در جست‌وجوی غذا و آب به این سو و آن سو می‌رود. او در تلاش است تا غذایی پیدا کند اما ناکام است و تنها حسرت در دلش باقی می‌ماند. سپس بینایی‌اش به سوی زنی جلب می‌شود که در سیاهی تجلی‌اش مانند حوری است. او از زن کمک می‌خواهد تا غذایی به او بدهد، و زن در پاسخ می‌گوید که خود او نیز بر اثر قناعت و بی‌توجهی به دنیا، از نعمت‌ها بی‌بهره است. در نهایت، شاعر به نیاز به قناعت و دوری از دنیاپرستی اشاره می‌کند و به این نکته می‌رسد که ارزش یک زندانی فراهم کردن شادی و همت بلند به جای وابستگی به نعمت‌های دنیوی است. او از می و خوشی سخن می‌گوید تا دل خود را شاد کند.