شمارهٔ ۵۲
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ ارزش و زیبایی افراد، به‌خصوص محبوب و معشوقه، و تأثیر عاطفی آن‌ها بر دل شاعر است. شاعر با اشاره به زیبایی موی معشوق، از اهمیت و قیمت روحی و عاطفی خود می‌نویسد. او به خواب دیدن معشوق و ایجاد آرزوهای جدید در دلش اشاره می‌کند و از احساساتش نسبت به زیبایی و محبت می‌گوید. در ادامه، شاعر از خستگی‌اش از ظاهرزدگی و زهد ریایی صحبت می‌کند و به دنبال پیوندی واقعی و عمیق‌تری می‌گردد. در نهایت، او به بهای عشق و محبت اشاره می‌کند و می‌خواهد برای حفظ آبروی خود، به آن زیبایی‌ها وفادار بماند.
گر بدانی قیمت یک تار موی خویش راکی دهی بر باد زلف مشکبوی خویش را
هوش مصنوعی: اگر ارزش یک تار موی خودت را بدانی، هرگز آن را بیهوده در اختیار زلف خوشبویت قرار نخواهی داد.
آمدی با روی از گل تازه تر دوشم به خوابتازه کردی در دل من آرزوی خویش را
هوش مصنوعی: تو با چهرهای زیبا و تازه به سراغ من آمدی و در خوابم دلخواههایت را در وجود من زنده کردی.
تا نگردد گل ز اشکم زین همه دل کز بتانمی ربایی فرش سنگ انداز کوی خویش را
هوش مصنوعی: قبل از آنکه گل به خاطر اشکهایم پژمرده شود، دل من از اینکه محبوبان به سادگی دل مرا میربایند، پر از اندوه است و فرش سنگی کوی خود را به من نشان میدهد.
باغبان در چشم من عکس رخ و زلف تو دیدلاله و سنبل نشاند اطراف جوی خویش را
هوش مصنوعی: باغبان در چشمان من تصویر چهره و موهای تو را مشاهده کرد و به دور جوی آب، گلهای لاله و سنبل را کاشت.
خاطرم ز آلایش زهد ریایی شد ملولیک دو کاسه درد خواهم شست و شوی خویش را
هوش مصنوعی: من از تظاهرگرایی و زهد ریایی خسته شدهام و به دنبال این هستم که خودم را از این دردها پاک کنم.
ای که گویی خوی ازان بت می توانی باز کردرو که من به می شناسم از تو خوی خویش را
هوش مصنوعی: ای کسی که میگویی میتوانی از آن بت خویشتن را جدا سازی، بدان که من با نوشیدن می، خود را بهتر از تو میشناسم.
می دهم گفتم بهای خاک کویت آبرویگفت رو جامی نگهدار آبروی خویش را
هوش مصنوعی: من به تو میگویم که برای خاک سرزمینت آمادهام تا بهایی بپردازم. بگذار جامی که در دست داری، آبروی خودت را حفظ کند و از آن مراقبت کن.