شمارهٔ ۱۱۳ - جامی

تو حور جنتی اما ز چشم فتانتز بس که خاست بلا عذر خواست رضوانت

سحر به باغ گذشتی گشاد غنچه دهانکه بوسه ای برباید ز لعل خندانت

چو دست طوق تو سازم ز ضعف نشناسندکه هست بازوی من یا زه گریبانت

شد آفریده لبت زان زلال آب حیاتکه بر لب آمده است از چه زنخدانت

ز شاخ وصل تو چون برخورم که آن مژه کردز تیرهای بلا خاربست بستانت

مکن ز اشک نیازم به عشوه دامن نازکه دست شعله آه من است و دامانت

حدیث عشق و غم درد جامی این همه چیستاگر نه دفتر اعمال ماست دیوانت