شمارهٔ ۱۴۶
هوش مصنوعی: این شعر درباره احساس دلتنگی و اندوه شاعر به دلیل دوری از خراسان و شرایط سخت زندگی در آن سرزمین است. شاعر با اشاره به شیخ بسطامی و خرقانی، اهمیت عارفان و بزرگان را مورد تأکید قرار می‌دهد و از ارزش‌های عرفانی و عشق در مواجهه با نادانی و ناسپاسی می‌گوید. او همچنین به سادگی و گداری اشاره می‌کند و به کسانی که در جستجوی حقیقت هستند، یادآوری می‌کند که در مقام گدایی نیز می‌توان به ارزش‌ها و معرفت دست یافت. در نهایت، این شعر دعوت به جستجوی حقیقت و معنویت در زندگی است.
دلم ز هجر خراسان ازان هراسان استکه بحر فقر و محیط فنا خراسان است
هوش مصنوعی: دل من به خاطر دوری از خراسان نگران و مضطرب است، زیرا دنیای فقر و عدم در خراسان وجود دارد.
نخست گوهر از آن بحر شاه بسطامی ستکه قطب زنده دلان و خداشناسان است
هوش مصنوعی: در ابتدا، دریا یا منبعی از دانایی و حقیقت وجود دارد که برکاتش به دلهای زنده و پر از معرفت انسانها میرسد.
بکش لباس رعونت که شیخ خرقانیستاده خرقه به کف بهر بی لباسان است
هوش مصنوعی: لباس غرور و خودپسندی را از تن بیرون کن، زیرا شیخ خرقانی با لباس خود در انتظار کسانی است که بیپوشش و نیازمند هستند.
بگو سپاس مهین عارفی که در مهنه ستکه عشق در پی آزار ناسپاسان است
هوش مصنوعی: بگو از عارف بزرگ سپاسگزاری کنیم که در دنیای پرفراز و نشیب، عشق به دنبال کسانی است که شکرگزار نیستند و به آنها آسیب میزند.
به گوش جان بشنو نکته های پیر هراتکه مشکلات طریق از بیانش آسان است
هوش مصنوعی: به دقت به نکات عمیق و آموزنده پیر هرات گوش کن، زیرا او میتواند با بیانش، سختیهای مسیر زندگی را به سادگی برای تو توضیح دهد.
چو کاس خویش شکستی بیا که ساقی جامنهاده باده به دست شکسته کاسان است
هوش مصنوعی: وقتی که خودت را در معرض آسیب و درد قرار دادی، بیا و بنوش، زیرا کسی که به تو مشروب می‌دهد، خود در شرایطی سخت قرار دارد و تجربههای تلخی را پشت سر گذاشته است.
گدایی درشان پیشه کرده ای جامیبه جز تو کیست گدایی که پادشاسان است
هوش مصنوعی: تو به نوعی خود را به گدایی مشغول کردهای و فقط تو هستی که در این جایگاه قرار داری. هیچ کس دیگر نیست که مانند تو در خانه پادشاهان گدایی کند.