شمارهٔ ۱۵۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و دلدادگی به محبوب است. شاعر از عشق خود به یک شخص ویژه، به نام حسن، سخن می‌گوید و احساسات عمیق و دردناک او را در انتظار وصال بیان می‌کند. او از زیبایی حسن و تأثیر آن بر دل عاشقان یاد می‌کند و می‌گوید که حتی با وجود دوری و هجران، تنها امید و زندگی‌اش به وصال محبوب بستگی دارد. شاعر همچنین اشاره می‌کند که عشق او به حسن آن‌قدر عمیق است که نمی‌تواند از او دل بکند و همواره آرزوی دیدارش را دارد. در نهایت تأکید می‌کند که حتی اگر محبوب نسبت به او بی‌توجه باشد، عشق و وفاداری او به حسن همواره برقرار خواهد بود.
ای شهسوار حسن که جانم فدای توستهر جا سری ست خاک ره باد پای توست
هوش مصنوعی: ای دلبر زیبا که جانم را به پای تو میگذارم، هر جا که بروی، آنجا خاکی است که زیر پاهای توست.
خوش جلوه ده سمند که دفع گزند راهر سو هزار سوخته دل در دعای توست
هوش مصنوعی: زیباییات را به نمایش بگذار، چرا که در هر طرف، هزاران دل شکسته از تو میخواهند که از خطر دورشان کنی.
مشتاق وصل را که ز هجران به جان رسیدسرمایه حیات امید لقای توست
هوش مصنوعی: کسی که به شدت منتظر وصال محبوبش است و دوری او جانش را به لب رسانده، تنها داراییاش امید به دیدار توست.
بیچاره عاشق تو که با درد انتظارشد در رهت غبار و هنوزش هوای توست
هوش مصنوعی: عاشق بیچارهای که در انتظار تو به شدت رنج میکشد و در این راه به زحمت افتاده، اما هنوز هم دلش هوای تو را می‌کند.
یک خنده کردی و دل ما شد ازان توباری دگر بخند که جان هم برای توست
هوش مصنوعی: یک بار لبخند زدی و دل ما شاد شد. حالا دوباره بخند که جان ما هم متعلق به توست.
دل چون توانم از تو بریدن که در ازلآب و گلم سرشته به مهر و وفای توست
هوش مصنوعی: من چگونه میتوانم از تو دل بکنم در حالی که در آغاز خلقت، عشق و وفای تو در وجود من گره خورده است؟
جامی گر آن صنم ز تو بیگانه شد مرنجاین بخت بس تو را که سگش آشنای توست
هوش مصنوعی: اگر آن معشوق از تو بیخبر و بی‌توجه شده است، ناراحت نباش؛ چرا که بخت تو به این اندازه خوب است که حتی سگ آن معشوق هم با تو آشناست.