شمارهٔ ۱۶۳
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار به بیان احساسات عمیق و درد خود می‌پردازد. او از خونابه‌هایی که نشانه‌ی جراحت‌های پنهان در دلش هستند صحبت می‌کند و به قاصدی اشاره می‌کند که پیام‌هایی از معشوقش می‌آورد، اما خود او غمش را بیشتر حس می‌کند. او از شوق و عشق سخن می‌گوید که در وجودش جاری است و اشاره به خاطراتی می‌کند که زخم دندان معشوق هنوز در ذهنش باقی‌است. شاعر همچنین تمایل خود را به فدای معشوق نشان می‌دهد و از درد و فریادهای شبانه‌اش می‌گوید که چون تسبیح‌ها در فضا پخش می‌شوند. در نهایت، او از شراب دل، که نماد عشق و درد است، سخن می‌گوید و آن را به مهمانی شبیه می‌کند که بر خوان بی‌نهنگش نشسته است.
این همه خونابه کاندر چشم گریان من استگشته پیدا از جراحت های پنهان من است
هوش مصنوعی: این همه اشک که از چشمان گریان من میریزد، ناشی از زخمهای پنهانی است که در دل دارم و به وضوح نمایان شدهاند.
قاصدی کاید ز جانان بهر قتل دیگریقاصد جانان مگو کو قاصد جان من است
هوش مصنوعی: به کسی که از طرف محبوب برای انجام کار دیگری میآید، نگو که او قاصد محبوب من است، چون او فقط برای خیانت و آسیب به دیگری آمده است.
پرده از راز دلم چون غنچه برخواهد گرفتچاک ها کز شوق آن اندر گریبان من است
هوش مصنوعی: پرده از دل من برداشته میشود، مانند غنچهای که شکفته میشود، و چاکهایی که از شوق در دلم وجود دارد، در گریبان من نمایان خواهد شد.
خواب دیدم دوش کان لب می گزم اینک هنوزدر لبش مانده نشان زخم دندان من است
هوش مصنوعی: دیشب خواب دیدم که لب زیبایی را میگزم و حالا هنوز اثری از زخم دندانم بر روی آن لب باقی مانده است.
می شوم خاک رهت ای باد گرد من ببرهر کجا جولانگه سرو خرامان من است
هوش مصنوعی: میخواهم خاک راه تو شوم و ای باد، مرا به هر جا ببر؛ جایی که آرامش و زیبایی من در آنجا است.
هر شب از تسبیح خود فوج ملک مانند بازبس که بر اوج فلک فریاد و افغان من است
هوش مصنوعی: هر شب، با زنجیره دعاهای خود، گروهی از فرشتگان همچون پرندگان به آسمان پرواز میکنند و فریاد و نالههای من به عرش آسمان میرسد.
از جگر جامی کباب آور ز خون دل شرابکامشب آن خوانخواره بدمست مهمان من است
هوش مصنوعی: از دل و جانم برای تو نوشیدنی به همراه آتش آوردهام، امشب روحِ شادابِ مهمان من در حال مستی است.