شمارهٔ ۱۷۲
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به احساس درد و بی‌قراری ناشی از عشق و غم می‌پردازد. او از یک خمار و مستی صحبت می‌کند که ناشی از دیدن معشوق است. دل او پر از زخم‌ها و رنج‌هاست و از دست رفته است. او در جستجوی آرامش و وفا است ولی نمی‌تواند آن را بیابد. درد و اندوه او به حدی است که احساس می‌کند زندگی‌اش در حال تهاجم و خراب شدن است. در آخر، شاعر به حالتی از مستی اشاره می‌کند که از غم عشق بوجود آمده و دیگران متوجه این حالت عاطفی او نمی‌شوند. این غزل در مجموع به توصیف عواطف عمیق و رنج‌های عاشقانه می‌پردازد.
باز این خمار در سرم از چشم مست کیستوین ناوکی که خست دلم را ز شست کیست
هوش مصنوعی: دوباره این سرخوشی در من به خاطر چشم زیبا چه کسی است و این نغمهی دلنواز که دل خستهام را تسلا میدهد، متعلق به چه کسی است؟
دل شد ز دست و باز نمی آید این صباآن مرغ آشیان وفا پای بست کیست
هوش مصنوعی: دل از دست رفت و دیگر به دست نمیآید، این نسیم کهنه که وفاداری را به همراه دارد، دیگر نمی‌تواند آن پرندهای را که در آشیانش پایبند است، به سمت خود برگرداند.
راحت شمر ز دوست دلا زخم تیغ راتو تیغ را مبین بنگر کان ز دست کیست
هوش مصنوعی: دوست را در نظر نداشته باش و زخمهایی که از او بر تنت نشسته را軽ی مگیر. به تیغ نگاه نکن، بلکه به دست کسی که آن را به کار گرفته توجه کن.
عمری سرم فتاد در آن کوی و کس نگفتکین سر چو خاک گشته درین راه پست کیست
هوش مصنوعی: سالها در آن کوی سرگردان بودم و هیچکس نپرسید که این سر که همچون خاک در این مسیر بیارزش افتاده، از آن کیست.
در دل خیال دوست وطن ساخت بنگریدکین خانه خراب مقام نشست کیست
هوش مصنوعی: در دل خود به یاد دوست، محلی را ساختهام. به این خانه ویران نگاه کن که اینجا چه کسی سکونت دارد؟
آتشکده است سینه چو گویم که دل در اواز بخت تیره هندوی آتش پرست کیست
هوش مصنوعی: سینهام همچون آتشکدهای است، زمانی که میگویم دل در آن جای دارد، از سرنوشت شوم کسی سخن میگویم که مانند هندوان آتشپرست است.
مست است جامی از غم عشق بتان ولیکس پی نمی برد ز حریفان که مست کیست
هوش مصنوعی: مستی از غم عشق بتها است و کسی از دوستان نمیداند که چه کسی در واقع مست است.