شمارهٔ ۲۰۰
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و جذابیت معشوق می‌پردازد و احساسات عمیق شاعر را نسبت به او ابراز می‌کند. شاعر با اشاره به خم ابرو و زیبایی چهره معشوق، آن را با مه و نور ماه مقایسه می‌کند و اعتراف می‌کند که زخم‌های قلبش از عشق به اوست. او از معشوق می‌خواهد که بیاید تا دردهایش درمان شود، زیرا هیچ چیز دیگری نمی‌تواند جایگزین او باشد. شاعر همچنین اشاره می‌کند که در جستجوی معشوق کسی به اندازه خودش خالی و تهی نیست و بر ناپیدایی زیبایی او تأکید می‌کند. در نهایت، اهل هنر و نظم را به زیبایی‌های معشوق و کمال او ارجاع می‌دهد و می‌گوید هیچ صدایی جز صدای او نمی‌تواند او را توصیف کند.
به خوبی خم ابروی تو مه نو نیستچو شمع روی تو ماه آفتاب پرتو نیست
هوش مصنوعی: به زیبایی خم ابروی تو، ماه جدید هم نیست. نور صورت تو مانند شمعی است که هیچگاه به روشنی خورشید نمیرسد.
هزار زخم کهن بر دلم ز تیغ تو هستبیا که مرهم آن جز جراحت نو نیست
هوش مصنوعی: دلم پر از زخم‌های قدیمی است که از آسیبهای تو به وجود آمدهاند، اما حالا تنها چیزی که میتواند به این زخمها کمک کند، زخم‌های تازهای است که میزنی.
قلم به نسخ خط مهوشان بکش کامروزبه حسن خط تو ماهی درین قلمرو نیست
هوش مصنوعی: امروز با خوشنویسیات، خوب مینویسی و هیچ کس به زیبایی تو در این عرصه وجود ندارد. قلم، زیبایی و هنر تو را به تصویر میکشد و کسی به پای تو نمیرسد.
دوم به راه غمت کز غبار غیر تهی ستبه جست و جوی تو چون من کسی تهیدو نیست
هوش مصنوعی: در اینجا شاعر بیان می‌کند که در مسیر غم و اندوه تو، جست و جو و تلاش برای یافتن تو وجود دارد. او به دیگران تأکید می‌کند که هیچکس مانند او در این راه خالی و بیکسی نیست، و تلاشش برای یافتن تو از دیگران متمایز است.
چه شد که مه زده خرمن تو روی گندمگوننما که خرمن او در حساب یک جو نیست
هوش مصنوعی: چه شده که ماهتاب در شاخسار تو نمایان شده؟ در حالی که محصول او در واقع چیزی بیش از یک جو نیست.
چو روی او نتوان با حجاب هستی دیددلا ببین دهنش وز وجود خود شو نیست
هوش مصنوعی: اگر نتوانی به خاطر پردههای دنیوی صورت او را ببینی، ای دل! نگاه کن به سخنش و از وجود خود فاصله بگیر.
به نکته های حسن جامی این کمالت بسکه ساز نظم تو را جز نوای خسرو نیست
هوش مصنوعی: به زیبایی‌های وجود تو اینقدر بسنده میکنم که ترانهی دلنواز تو تنها با صدای خسرو هماهنگی دارد.