شمارهٔ ۲۰۹
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به سوز دل و آتش اشتیاق اشاره دارد. او می‌گوید که چطور احساسات عمیقش باعث سوختن دل‌های دیگران نیز می‌شود. از درد جدایی و هجران صحبت می‌کند و توصیف می‌کند که چگونه این آتش در وجودش در حال شعله‌ور است و حتی بالین و بسترش را هم می‌سوزاند. زاهد و صوفی نیز به تأثیر این سوز و گداز اشاره شده و واعظ را به چالش می‌کشد که سوز عاشقان را انکار می‌کند. در نهایت، او نشان می‌دهد که نوشته‌هایش از درد جدایی با شعله‌ای همچون آتش می‌سوزند.
بر فلک دوش از خروش من دل اختر بسوختشعله آهم چو پروانه ملک را پر بسوخت
هوش مصنوعی: دیشب صدای من در آسمان طوری بلند شد که ستارهها را به درد آورد و شعله آه من مانند پروانهای بود که ملک را نیز می‌سوزاند.
روشنم شد کز چه رو فرهاد جا در سنگ ساختخانه را از آتش آهم چو بام و در بسوخت
هوش مصنوعی: متوجه شدم که فرهاد به چه دلیلی خانهای در دل کوه ایجاد کرده است. آتش اشکهای من همچون سقف و در این خانه را سوزانده است.
زاهد از سوز غمت لب خشک و صوفی دیده ترآه ازین آتش که چون زد شعله خشک و تر بسوخت
هوش مصنوعی: زاهد به خاطر درد و رنج تو، لبهایش خشک شده و صوفی با چشمانی اشکآلود به تو نگاه می‌کند. آه اینکه این آتش چقدر سوزاننده است، زیرا هم چیزهای خشک و هم مرطوب را می‌سوزاند.
واعظ افسرده سوز عاشقان را منکر استخواهمش روزی ز برق آه با منبر بسوخت
هوش مصنوعی: واعظی که همیشه غمگین است، عشق و سوز دل عاشقان را انکار می‌کند. روزی با صدای آهی که از دل من برمیخیزد، او را به آتش خواهد کشید.
هر که را دل سوختی تنها نه او را سوختیبلکه از سوز دلش صد بیدل دیگر بسوخت
هوش مصنوعی: هر کسی که دلی را بشکنی، تنها آن فرد را ناراحت نکردهای، بلکه از غم او، بسیاری دیگر هم رنج میبرند.
خواب چون آید شب هجران چنین کز چشم و دلشد مرا بالین به خون آغشته و بستر بسوخت
هوش مصنوعی: زمانی که خواب بر من چیره می‌شود در شبی که دلتنگی و جدایی حکمفرما است، چشمانم و دلم به گونهای تسلیم شدهاند که راحتی و آرامشم به شدت آسیب دیده و در خون غم آغشته شده است.
جامی از درد جدایی حسب حالی می نوشتاز قلم آتش علم بیرون زد و دفتر بسوخت
هوش مصنوعی: نوشتهای درباره درد جدایی مینوشت که نگاهی به حال خود داشت، ولی ناگهان قلمش که از آتش علم ساخته شده بود، شعله‌ور شد و دفترش را به آتش کشید.