شمارهٔ ۲۲۴
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی‌های زمین و ارتباط آن با محبوب و جانان پرداخته است. شاعر به آرزوها، زیبایی‌های طبیعی و دلتنگی‌های خود اشاره می‌کند و می‌گوید که این سرزمین مملو از نشانه‌های عشق و زیبایی است. هر گوشه‌ای از آن، یادآور گل و خوشبوئی است و خاک آن خصیصه‌ای خاص دارد که به عشق و زیبایی جانان مربوط می‌شود. در نهایت، شاعر فکر می‌کند که جان او تحت تأثیر این زیبایی‌ها و روحیات سرزمین خراسان است.
این زمینی ست که سرمنزل جانان بوده ستمطرح نور رخ آن مه تابان بوده ست
هوش مصنوعی: این زمین جایی است که محبوب من به آنجا آمده و نور چهره آن ماه درخشان در آنجا نمایان بوده است.
این زمینی ست که هر شیب و فرازی که در اوستجای آمد شد آن سرو خرامان بوده ست
هوش مصنوعی: این زمین شامل هر نوع شیب و بلندی است و در حقیقت، هر نقطهای از آن جایی بوده که آن سرو خرامان، با زیبایی و شکوه خود، در آنجا حضور داشته است.
این زمینی ست که هر جا خس و خاری بینیپیش ازین رسته به جایش گل و ریحان بوده ست
هوش مصنوعی: این زمین جایی است که هر کجا علف و خار میبینی، قبلاً گل و گیاهان خوشبو در آن رشد کردهاند.
دامن نازکشان رفته به هر جانب ازوآن که صد دست تمناش به دامان بوده ست
هوش مصنوعی: دامن لطیف آنان به هر سو رفته و آن کسی که با صد دست آرزو داشت به دامنشان برسد، اکنون دستش خالی مانده است.
می دهد خاک رهش خاصیت آن آبمکه نصیب خضر از چشمه حیوان بوده ست
هوش مصنوعی: خاکی که در مسیر اوست، خاصیتی دارد شبیه به آبی که خضر از چشمه حیات گرفته است.
باید افشاند ز هر نوک مژه خون جگرهر کجا لعل لب او شکرافشان بوده ست
هوش مصنوعی: باید از هر مکانی که لبهای او مانند مروارید جلوهگری کردهاند، اشکها و خون دل را بریزد.
جان جامی به حقیقت ز همین باد و هواستگر به صورت گلش از خاک خراسان بوده ست
هوش مصنوعی: زندگی واقعی انسان در حقیقت به همین شرایط و عوامل محیطی وابسته است، حتی اگر ظاهراً از خاک خراسان و به شکل گل برآمده باشد.