شمارهٔ ۲۵۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف زیبایی معشوقه‌اش می‌پردازد و او را به مسیح تشبیه می‌کند. او از چشمان معشوق که خون دل‌انگیزی را به خاطر عشقش جاری می‌سازد، سخن می‌گوید و او را برتر از دیگران می‌داند. معشوق با لبانش شور و شوق را به دل می‌آورد و شاعر به نقد رفتار زاهدان و ریاکاران می‌پردازد که با تظاهر به دینداری، در حقیقت دام‌نشینان دنیا هستند. در نهایت، شاعر با بی‌تفاوتی به قوانین دینی، به عشق و میگساری و لذت‌جویی اشاره می‌کند.
ای ز لعل تو زنده نام مسیحکرده چشمت هزار خون صریح
هوش مصنوعی: ای که با زیباییات نام عیسی را زنده کردهای، چشمانت هزاران جوی خون را به راه میاندازد.
بینم از خط سبز و خال سیاهبر همه نیکوان تو را ترجیح
هوش مصنوعی: من میبینم که بین سبزی خط و سیاهی خال، تو را بر تمام نیکوکاران ترجیح میدهم.
از لبت شور ما خوش است آریکل شی ء من الملیح ملیح
هوش مصنوعی: شور و حال ناشی از لبهای تو بسیار دلنشین است و در واقع هر چیزی که زیبا است، زیبا میشود.
کار نیک از رقیب چون آیدکل فعل من القبیح قبیح
هوش مصنوعی: وقتی کار نیک از رقیبی سر میزند، تمام کارهای بد من نیز زشت و ناپسند به نظر میرسد.
خبر وصل کز تو داد رسولخوش حدیثی ست گرچه نیست صحیح
هوش مصنوعی: خبر وصالی که رسول خوشخبر از تو میدهد، خبری است شیرین و دلانگیز، هرچند که ممکن است درست و واقعی نباشد.
زاهد شهر ما عجب مرغی ستدام کرده ز دانه تسبیح
هوش مصنوعی: زاهد شهر ما موجود عجیبی است که با دانههای تسبیح خود دام گسترده.
خون جامی چه غم که خورد لبتباده باشد حلال پیش مسیح
هوش مصنوعی: اگر جامی از خون به لبهایت برسد، چه غمی دارد که بادهات حلال باشد، همچون نوشیدنی پیش مسیح.