شمارهٔ ۲۹۸
هوش مصنوعی: این شعر، بیانگر احساسات عاشقانه و عمیق شاعر نسبت به محبوبش است. او در ابتدا به توصیف جلوه‌های زیبای آسمانی و درختان بهشتی می‌پردازد و آرزو می‌کند که محبوبش به یاد او بیفتد و به فکر حالش باشد. شاعر از غم و اندوه ناشی از دوری و بی‌محبتی محبوبش رنج می‌برد و آرزو دارد که این درد به نوعی تسکین یابد. او در ادامه به تنهایی و درد دل خود اشاره می‌کند و می‌خواهد که محبوبش با محبتش به او آرامش بخشد. در نهایت، با اشاره به زحمات نیکوکاران و حال پریشان خود، بر این نکته تأکید می‌کند که دلتنگی و درد جدایی از محبوبش او را به آتش می‌کشاند.
هر شبی آهم حریم سدره را روشن کندشاخ طوبی را درخت وادی ایمن کند
هوش مصنوعی: هر شب، نالههایم روشنایی بخش درخت سدره میشود و شاخهای درخت طوبی را در وادی ایمن سرزندگی میبخشد.
شد پریشان کار من از فکر آن نامهربانمهربانی کو که اکنون فکر کار من کند
هوش مصنوعی: من به خاطر فکر آن بیرحم که زمانی مهربان بود، اکنون دچار سردرگمی شدهام و در آرزوی کسی هستم که به حال و روز من بیندیشد.
شد تنش ز آسیب تار و پود پیراهن فگارکاش کز گلبرگ تر ترتیب پیراهن کند
هوش مصنوعی: او با آسیبهای ناشی از پیراهن چاکچاکش رنجیده است و کاش که از لطافت گلبرگهای تازه، پیراهنی بینقص و زیبا برای خود بسازد.
دل که از غم سوخت هم در آتش غم سر نهدگلخنی بستر هم از خاکستر گلخن کند
هوش مصنوعی: دل که از غم میسوزد، در آتش درد خود آرام میگیرد و در حالی که گلخن مایهٔ آرامش است، از خاکستر او نیز بهره می‌برد.
گر نخواهد سختی حال گرفتاران خداینیکوان را تن چرا از سیم و دل ز آهن کند
هوش مصنوعی: اگر خداوند خوبان نخواهد که حال گرفتاران سخت باشد، پس چرا او انسان را از چیزهایی نرم مانند نقره و با روحی سخت مانند آهن خلق کرده است؟
گر برد بویی ز ذوق خاکسارانت ملکز آسمان آید فرو خاک درت مسکن کند
هوش مصنوعی: اگر بویی از شوق و محبت خاکساران تو بگیرد، ملک و نعمت از آسمان به زمین میآید و در جایی نزدیک به تو سکونت می‌کند.
بر رخ جامی بود بی رویت از دوزخ دریگر ز روضه خازن اندر قبر او روزن کند
هوش مصنوعی: اگر در بهشت خزان با چهرهات خللی بر جمال جام داشته باشد، در آن صورت، اگر در قبر تو روزنهای باز کند، به درد دوزخ گرفتار خواهی شد.