شمارهٔ ۳۰۴
هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و تأثیر کلمات و نغمه‌های عشق است. لب‌ها و طوطی به شکر و زیبایی اشاره دارند و می‌گویند که هر کسی درباره حیات و زندگی شیرین داستان‌هایی بازگو می‌کند. شاعر به عشق و جدایی اشاره می‌کند و می‌گوید که دل‌تنگی از جدایی مانند نی ناله می‌زند. همچنین بیان می‌کند که غمزه‌های عشق و زیبایی کافی است تا فرد را تحت تأثیر قرار دهد و نیازی به آسیب‌های دیگر نیست. در کل، شعر به نکات عاشقانه و احساسات عمیق انسانی می‌پردازد.
جان از آن لب‌ها حکایت می‌کندطوطی از شکر روایت می‌کند
هوش مصنوعی: از آن لب‌ها جان آدمی سخن می‌گوید و طوطی هم داستان شیرینی را تعریف می‌کند.
هرکه می‌گوید حدیث سلسبیلزان لب نوشین کنایت می‌کند
هوش مصنوعی: هر کسی که دربارهی چشمهی سلسبیل صحبت می‌کند، در واقع به زبانی شیرین و جذاب اشاره می‌کند.
از رقیبان می‌کند پهلو تهیجانب ما را رعایت می‌کند
هوش مصنوعی: رقیبان از ما کناره گرفته و به ما توجه میکنند.
چشم شوخش می‌کشد تیغ جفالعل جان‌بخشش حمایت می‌کند
هوش مصنوعی: چشمان زیبای او با جفای خود مرا به سوی خود می‌کشد و لبهایش که همچون لعل است، جان مرا محافظت می‌کند.
دور ازان لب جان یکی نالان نی است«بشنو از نی چون حکایت می‌کند»
هوش مصنوعی: از آن لب دور، جانم در حال ناله است. بشنو از نی که چگونه حکایت می‌کند.
زان لب همچون شکر مانده جدا«از جدایی‌ها شکایت می‌کند»
هوش مصنوعی: از آن لب‌ها که به شیرینی شکر ماندهاند، به خاطر جدایی‌ها درد و شکایت میکنند.
قتل جامی را چه حاجت زخم تیغغمزه‌ای او را کفایت می‌کند
هوش مصنوعی: کشتن جامی نیازی ندارد؛ چون زخم زیبایی و ناز او به تنهایی کافی است.