شمارهٔ ۳۴۱ - جامی

ز طاق ابروی تو پشت طاقتم خم شدسرشک سرخ ز لعل توام دمادم شد

به وقت گریه ام ای دل به خون مدد فرمایکه بس که دیده من اشک ریخت بی نم شد

قدم چو حلقه خاتم خمیده بود ز غمعقیق اشک به رویم نگین خاتم شد

هزار زخم کهن بود در دلم ز بتانشکاف تیغ تو آن را به جای مرهم شد

ز بیم خوی تو سوی تو نگذرم بسیارنه آنکه شوق لقای تو در دلم کم شد

سری به راه توام مانده بود ناشده خاکبشارتی به رقیبان بده که آن هم شد

ز راه زهد و سلامت قدم بکش جامیچو طور عشق و ملامت تو را مسلم شد