شمارهٔ ۳۴۵
هوش مصنوعی: این شعر از حس عمیق شاعر نسبت به عشق و غم ناشی از جدایی حکایت دارد. شاعر از درد و اشک و دلتنگی‌اش سخن می‌گوید و بیان می‌کند که عشق و غم معشوق چنان شدید است که می‌تواند به مرگ او منجر شود. او به یادآوری روزهای کودکی و پیری اشاره می‌کند و می‌گوید که چه آشفتگی در عالم وجود دارد. شاعر در عین تنهایی، شوق و آرزویی را در دل می‌پروراند و به این نکته اشاره می‌کند که اگر خونش بر زمین بریزد، دیگران نیز به عشق او گمان خواهند برد. در نهایت، او بر جوانی دوباره و زیبایی رخ معشوق تأکید می‌کند، حتی اگر ظاهراً پیر به نظر برسد.
باز خون دلم از دیده روان خواهد شدچشمم از هر مژه خونابه فشان خواهد شد
هوش مصنوعی: دوباره اشکهای دل من از چشمانم جاری خواهد شد و از هر مژهام خونابهای خواهد ریخت.
هست مقصود دلت آنکه بمیرم ز غمتهر چه مقصود دل توست چنان خواهد شد
هوش مصنوعی: مقصود دل تو این است که از غمت بمیرم و هر چیزی که در دل تو باشد، همانطور خواهد شد.
بس که خونین کفنان داغ تو بر دل رفتندهمه صحرای عدم لاله ستان خواهد شد
هوش مصنوعی: به دلیل شدت عشق و فراق تو، افرادی که به عشق تو خونین کفن شدهاند، همه به حالت داغ و اندوه بر دل دارند. به همین خاطر، سرزمین عدم به جای گلهای تازه و زیبا، پر از لالههای داغ و دردناک خواهد شد.
دید در کودکیت پیری و گفت این روزیفتنه عالم و آشوب جهان خواهد شد
هوش مصنوعی: در دوره کودکیات، نشانههایی از پیری را مشاهده کردی و آن گفت که روزی دنیا دچار آشوب و فتنه خواهد شد.
شکل بالا بنما گرچه شب تنهاییدر دلم ناوک و در سینه سنان خواهد شد
هوش مصنوعی: اگرچه شب تنهایی در دل من تیر و کمان خواهد شد، اما از تو خواهش میکنم که زیبایی خود را به نمایش بگذاری.
خون من جای دگر ریز که چون در کویتکشته افتم همه را بر تو گمان خواهد شد
هوش مصنوعی: خون من را در جایی دیگر بریز، زیرا وقتی که در کوی تو کشته شوم، همه به تو شک خواهند کرد.
هر که دید از رخ تو خرم و خوش جامی راگفت کین پیر دگرباره جوان خواهد شد
هوش مصنوعی: هر کسی که زیبایی و شادابی تو را ببیند، می‌گوید که این پیرمرد دوباره جوان میشود.