شمارهٔ ۳۵۳
هوش مصنوعی: این شعر به عواطف و احساسات عاشقانه شاعر اشاره دارد. او بیان می‌کند که مردم به خوبی جذب می‌شوند و او به خاطر معشوقه‌اش پر از غم و اندوه است. هر کسی که سرکشی و بدخلقی دارد، دل شاعر را بیشتر به سوی خود می‌کشد. شاعر به سنگدلی معشوقه‌اش اشاره می‌کند و از درد و رنجی که بر او تحمیل می‌شود سخن می‌گوید. همچنین، او از محنت جدایی و طلب مرهمی برای زخم‌هایش پرده برمی‌دارد. در نهایت، به احساس شدیدی از عشق و داغ وفاداری خود اشاره می‌کند که در دلش شعله‌ور است.
طبع مردم سوی خوبان وفاکیش کشدخاطر من به بتان ستم اندیش کشد
هوش مصنوعی: طبع انسانها به سمت افراد نیکو و وفادار میکشاند، اما دل من به سوی معشوقان بدطینت جلب می‌شود.
هر که را سرکشی و شوخی و بدخویی بیشخون گرفته دل من جانب او بیش کشد
هوش مصنوعی: هر کس که سرکش، شوخ و بدخلق باشد، دل من بیشتر به سوی او جلب می‌شود و به او محبت می‌کند.
می کشم تحفه جان پیش چنان سنگدلیکه به قتلم ز همه تیغ جفا پیش کشد
هوش مصنوعی: من در دل سنگدلی، که حتی برای کشتن من هم از تمامی زجرها و آسیبها استفاده می‌کند، جانم را تقدیم میکنم.
محرم خلوت وصلند همه محتشمانمحنت هجر همین عاشق درویش کشد
هوش مصنوعی: در میان افراد محترم، تنها عشق و وصال راز و رمز خاص خود را دارد و تنها همین عاشق بیپول و درویش است که درد جدایی را تحمل می‌کند.
مرهمی بخش ز پیکان جگر ریش مراتا کی از دست طبیبان الم نیش کشد
هوش مصنوعی: به من درمانی بده از درد و زخمهایی که به دل دارم، تا کی باید از دست طبیبان رنج و عذاب بکشید؟
زخم پیکان تو برد از دل من رنج فراقای خوش آن نیش که آزردگی از ریش کشد
هوش مصنوعی: زخم تیر تو از دل من درد جدایی را برد، خوشا به حال آن نیش که درد را از ریشه میکَند.
جامی از آتش دل نعل سم رخش تو تافتتا ز سر داغ وفایت به رخ خویش کشد
هوش مصنوعی: یعنی:
جامی از شعلههای عشق و دلباختگی تو تابیده است، به طوری که وقتی رخش از جان و عشق تو میگذرد، داغ وفای تو را بر چهرهاش نمایان می‌کند.