شمارهٔ ۳۶۷
هوش مصنوعی: این شعر غم و اندوه شاعر را نسبت به غم دوری معشوقش بیان می‌کند. شاعر از اشک و درد دل صحبت می‌کند و به نشانه‌های رنج خودش اشاره می‌کند. او می‌گوید حتی اگر دلش زخمی باشد، نگران نیست چون همچنان جانش از غم آزاد می‌شود. شاعر احساس تنگی و بی‌قراری می‌کند و می‌گوید که میان اندوه خود و آسودگی دیگران در تضاد است. همچنین، به زیبایی و لطافت معشوقش اشاره دارد و می‌گوید که عشق او مانند آب خوش زندگی است. در نهایت، شاعر تأکید می‌کند که سخن او درباره محبوبش شیرین و دلنشین است.
بر رخ زردم نه اشک است این که گلگون می‌رودشد دلم ریش از غمت وز ریش دل خون می‌رود
هوش مصنوعی: بر چهرهام رد اشک نیست، این که رنگ صورت من به قرمزی میزند. دل من به خاطر غمت پارهپاره شده و از این دل پاره، خون میریزد.
گر دلم شد رخنه از تیغ جفایت باک نیستجانم از زندان غم زان رخنه بیرون می‌رود
هوش مصنوعی: اگر دل من از ظلم و بدیهای تو آزردهخاطر شود، نگران نیستم؛ زیرا روح من از این قید و بند غم و اندوه به خاطر آن آزردگی رها می‌شود.
بر تن زارم زمین شد بی‌تو تنگ ای کاش دستمی‌زند در دامن آه و به گردون می‌رود
هوش مصنوعی: بدن ضعیف و بیمار من در نبود تو احساس تنگی و فشار می‌کند. ای کاش حالتی پیدا میکردم که همچون آهی از دل برآید و به آسمان پرواز کند.
ما میان بار اندوه و تو با آسودگانکوهکن در کوه و شیرین گشت هامون می‌رود
هوش مصنوعی: ما در میان غم و اندوه قرار داریم، و تو در آرامش زندگی میکنی؛ همانند کسی که در کوهستان مشغول کار است، در حالی که زندگی شیرین و دلپذیر به جلو می‌رود.
پوست بهر غیر پوشد ورنه لیلی واقف استدر حریم حی به هر شکلی که مجنون می‌رود
هوش مصنوعی: اگر پوست (ظاهر) برای دیگران باشد، چون لیلی درخواستی نمیزند، مجنون در هر حالتی که بخواهد، در فضای عشق خود میگردد.
خوانده‌ای دانم که بی‌جو می‌رود آب بهشتلطف آن قد بین که بر روی زمین چون می‌رود
هوش مصنوعی: میدانم که بدون آبیاری و محبت، آب بهشت هم به حالت خود میرفت. اما زیبایی آن قد خوشقد و قامت که روی زمین است، این جریان را تغییر میدهد.
چون سخن در وصف آن دندان رود آنجا چه لطفنظم جامی را سخن دَر دُرّ مکنون می‌رود
هوش مصنوعی: وقتی که صحبت از زیبایی آن دندان به میان میآید، در آن لحظه چه لذتی در نظم و ترتیب شعر وجود دارد، که کلمات با ارزش و پنهان از دل میجوشند.