شمارهٔ ۳۹۳
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و احساساتی است که در مورد یک معشوق بیان می‌شود. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که هر کسی بر اساس موقعیت و احساسات خود صحبت می‌کند و در حقیقت، کسی نمی‌تواند عمق احساسات را درک کند. او به زیبایی‌های معشوق اشاره می‌کند و این‌که چقدر وجود او بر دیگران تاثیرگذار است. همچنین به داغ و درد ناشی از جدایی اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق او مانند شمعی است که پروانه‌ها را به سوی خود می‌کشاند. در نهایت، شاعر به خوشنودی خود از یاد معشوق و لطافت کلماتش اشاره می‌کند.
با تو آن کس که ز هر جا سخنی می گویدحیفم آید که حدیث چو منی می گوید
هوش مصنوعی: در کنار تو، هر کس که از جایی صحبت می‌کند، برایم دشوار است که کسی به اهمیت و ارزش یک گفتوگوی عمیق مانند گفتوگو با من پرداخته باشد.
هیچ کس سر دهانت به حقیقت نشناختهر کسی بهر دل خود سخنی می گوید
هوش مصنوعی: هیچ کس حقیقت کلام تو را درک نکرد و هر کس بر اساس دلخواه خود سخن می‌گوید.
بر سر خاک شهیدان تو هر لاله جداشرح داغ دل خونین کفنی می گوید
هوش مصنوعی: بر سر قبر شهیدان، هر گل لالهای داستانی از درد و رنج دلهای خونین را روایت می‌کند.
شمع را شعله زد آتش به زبان بس که ز سوزحال پروانه به هر انجمنی می گوید
هوش مصنوعی: شمع به خاطر سوز و گداز پروانه، با دلخوشی و زیبایی در هر مکانی در مورد حال او صحبت می‌کند و آتش را با شعلهاش روشن می‌کند.
وصف رخسار و قد توست که در هر چمنیبلبلی قصه سرو و سمنی می گوید
هوش مصنوعی: چهره و قامت تو آنقدر زیباست که در هر باغی، بلبلها دربارهی تو و زیباییات آواز میخوانند و داستانها میگویند.
من به نام تو خوشم ذکر زبان باد به خیرکش چو تسبیح به هر دمزدنی می گوید
هوش مصنوعی: من از یاد تو خوشحالم و هر بار که نفس میکشم، مثل تسبیحی که در دست دارم، نام تو را به زبان میآورم.
گفته جامی ازان همچو شکر شیرین استکه ز شوق لب شیرین دهنی می گوید
هوش مصنوعی: گفتهای مانند جامی است که شیرینیاش به اندازه شکر است و از شوق، دهانی که شیرینی دارد، حرف میزند.