شمارهٔ ۴۲۰
هوش مصنوعی: این شعر به تعبیر عشق و آزادی در آن اشاره دارد. شاعر از پرده‌برداری از رازهای عاشقان سخن می‌گوید و به آنها توصیه می‌کند که در جستجوی عشق و وصال، از موانع و دشواری‌ها نترسند. او هشدار می‌دهد که نباید دل‌مشغولی‌ها و خاطرهای دلتنگی را به دل بست و به جای آن، باید به زیبایی‌ها و لذت‌های عشق توجه کرد. در نهایت، شاعر بر این نکته تأکید می‌کند که هرگونه تهمت یا نشانی از وجود، در برابر عشق واقعی بی‌ارزش است.
ای آرزوی جان دهن از گفت و گو مبندبر عاشقان خسته در آرزو مبند
هوش مصنوعی: ای آرزو، به خاطر عاشقان خسته، در گفت و گو دهن باز نکن و آنها را در آرزوهایشان محصور نکن.
خار ستیز در قدم اهل دل مریزبر طالبان وصل ره جست و جو مبند
هوش مصنوعی: هرگز در مسیر اهل دل مانع ایجاد نکن و جلوی تلاش کننندگان برای رسیدن به وصال را نگیر.
گرد عذار دائره عنبرین مکشبر آفتاب سلسله مشکبو مبند
هوش مصنوعی: به چهره زیبا و گردی که همچون عطر خوشبوست، در برابر آفتاب توجه نکن و زنجیرهای مشکین را به آن نچسبان.
در زلف تو مجال گذر نیست شانه راچندین دل شکسته به هر تار مو مبند
هوش مصنوعی: در موهای تو جایی برای عبور نیست، پس چرا شانه را با دلهای شکستهام که به هر تار مو تعلق دارند، مشغول کنم؟
جز نیستی نشان ندهد زان میان کمربهر خدا که تهمت هستی بر او مبند
هوش مصنوعی: جز عدم و نیستی، چیزی در این عالم نمایان نمیشود. پس برای خداوند، به او تهمت وجود نزن و تنها به عدم اشاره کن.
جان شد ز رنگ و بوی میم تازه ای حریفروی قدح مپوش و دهان سبو مبند
هوش مصنوعی: زندگی با زیبایی و تازگی میم رنگ و بوی خاصی به خود گرفته است. در این حال، از پوشاندن چهره ی زیبایی که در جام وجود دارد و بستن دهان سبو خودداری کن.
بلبل به گفت و گو غم گل می برد به سرجامی چو غنچه با دل خون دم فرو مبند
هوش مصنوعی: بلبل در حال صحبت و درد و دل کردن درباره غم گل است، به طوری که مانند غنچهای با دل پر از درد، نمیتواند خود را نگاه دارد و از سر شوق مینوشد.