شمارهٔ ۴۲۵
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عشق و حزن شاعر است. شاعر از زیبایی و لطافت معشوق خود صحبت می‌کند و تأثیر عشق را بر زندگی‌اش توصیف می‌کند. او از گیاهانی یاد می‌کند که تحت تأثیر احساساتش رشد می‌کنند و از درد و غمی که عشق به او می‌آورد، سخن می‌گوید. همچنین به مضامین انسانی و احساساتی مانند خجالت باغبان از زیبایی معشوق و سرنوشت غم‌انگیز مجنون در عشق اشاره می‌کند. در نهایت، عشق و زیبایی معشوق زندگی‌اش را پر از اشک و احساس می‌کند.
سرو من در سایهٔ سنبل سمن می‌پروردسبزهٔ تر در کنار نسترن می‌پرورد
هوش مصنوعی: درخت سرو من در کنار گل سنبل، علفهای تازهای را رشد میدهد و در کنار گل نسترن نیز زندگی تازهای را می‌پرورد.
باغبان گر بیند آن رخسار و خط ماند خجلزان گل و ریحان که بر طرف چمن می‌پرورد
هوش مصنوعی: اگر باغبان چهره و زیبایی آن شخص را ببیند، به دلیل زیبایی و جذابیتی که دارد، از گلها و گیاهان خود شرمنده میشود.
مایه‌بخش اشک غمّاز آمد از خونابه دلدشمن خود را به خون خویشتن می‌پرورد
هوش مصنوعی: اشکهای غم از دل پر درد به وجود آمده، و دشمن خود را با آلام و زخمهای خود میپروراند.
هر گیاه غم که سر بر زد ز خاک محنتیعشق تو آن را به آب چشم من می‌پرورد
هوش مصنوعی: هر گیاهی که از سرزمین درد و رنج عشق تو روییده باشد، با اشکهای من پرورش مییابد.
از پی گلگشت شیرین لاله را در بیستونگردش دوران به خون کوهکن می‌پرورد
هوش مصنوعی: به دنبال گشت و گذار شیرین، لاله در بیستون از احساسات کوهکن به خونی که در دل دارد، پرورش مییابد.
قوت مجنون غم بود در وادی لیلی و بسوه که مسکین طعمه زاغ و زغن می‌پرورد
هوش مصنوعی: مجنون فقط به خاطر عشق و غم لیلی در بیابانها زندگی می‌کند و افسوس که او مانند طعمهای است که زاغها و زغنها به دنبال او هستند.
گوش کن گفتار جامی را که در وصف لبتمی‌گدازد جان شیرین و سخن می‌پرورد
هوش مصنوعی: به سخنان جامی گوش بده که درباره ی زیبایی چهرهات به طرز شگفتانگیزی صحبت می‌کند و جانم را به طراوت می‌آورد و کلامی شیرین را به وجود می‌آورد.