شمارهٔ ۴۲۹
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به سوز و گداز دل خود اشاره می‌کند و از احساس عذاب و آتشینی که در وجودش دارد، سخن می‌گوید. او به شدت از دوری محبوب می‌سوزد و نگران این است که آتش عشق باعث سوختن تمام وجودش شود. همچنین به تأثیرات این آتش بر روی لبانش، روزهای جدایی و حتی بر فرش خاکستری‌اش اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر به خامی رقیبش اشاره می‌کند و به خداوند دعا می‌کند که محبوبش نیز از این شوق و آتش در امان نماند. او بیان می‌کند که وقتی عشق غالب می‌شود، همه چیز تحت تأثیر آن می‌سوزد و نابود می‌شود.
شبم چون دل ز تاب تب بسوزدز آهم بر فلک کوکب بسوزد
هوش مصنوعی: شب من به اندازهای دلتنگ و ناآرام است که اگر دل بسوزد، آهم باعث می‌شود ستارهها در آسمان نیز بسوزند.
چنان از سوز دل شد قالبم گرمکه ترسم جامه از قالب بسوزد
هوش مصنوعی: به قدری از درد در درونم احساس گرما میکنم که نگرانم لباس خودم بسوزد.
لبت هست آتشین لعلی که هرگاهخیال بوسه بندم لب بسوزد
هوش مصنوعی: لبت مانند لعل آتشینی است که هر وقت به فکر بوسیدنش میافتم، دلم می‌سوزد.
به روز هجر ازان سوزم که باشدچراغ از بهر آن تا شب بسوزد
هوش مصنوعی: در روز جدایی چنان میسوزم که چراغی برای یاد تو روشن نگهداشتهام تا شب در darkness من بسوزد.
ببر خاکسترم از راهش ای بادمبادش زان سم مرکب بسوزد
هوش مصنوعی: ای باد، خاکسترم را از این مسیر دور کن؛ مبادا که از سم مرکب بسوزد.
رقیب خام هست از پختگی دورز یارب های من یا رب بسوزد
هوش مصنوعی: رقیب هنوز نپخته است و از بلوغ دور و بیخبر است. ای خدا، ای کاش در دل من آتش عشق او شعلهور شود.
چو بر جامی شود سوز تو غالبمتاع هستیش اغلب بسوزد
هوش مصنوعی: چون احساس تو بر روی جامی غالب شود، معمولاً ارزش واقعی آن چیز از بین میرود.