شمارهٔ ۴۶۰
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و جذابیت معشوق می‌پردازد و به نوعی بیانگر احساسات شاعر در مواجهه با عشق و فتنه‌هایی است که این عشق به همراه می‌آورد. شاعر به زلف و قامت معشوق اشاره می‌کند و از تأثیر عمیق آن بر دل و جان خود می‌گوید. در عین حال، وی از درد و سختی‌های عشق نیز سخن می‌گوید و بیان می‌کند که این رنج‌ها به نوعی با خوشی و راحتی آمیخته است. شاعر در نهایت به معشوقی اشاره می‌کند که صورتش مانند خورشید تابان است و بیان می‌کند که نمی‌توان به چهره‌اش با دقت نگریست، و او را با مولانا و شمس تبریز مقایسه می‌نماید.
خطت فتنه ست و لبها فتنه انگیزدلم زان فتنه خون و دیده خونریز
هوش مصنوعی: خط زیبایت باعث به وجود آمدن فتنه و آشوب است و لبهایت نیز جذابیت و فریبندگی دارند. قلب من به خاطر این فتنه، همچون خونین و گریان است.
دلی آویخته زلفت ز هر مویکه را باشد چنین زلفی دلاویز
هوش مصنوعی: دل کسی که زلفت را به هر مویی آویخته، محصور زیبایی خاصی است که این زلف دارد.
ز شکل قامتت شد کشته خلقیتو را گر میل قتل ماست برخیز
هوش مصنوعی: به خاطر زیبایی قامت و اندامت، بسیاری از مردم به عشق تو خود را به کشتن میدهند. اگر میخواهی ما را بکشی، اکنون اقدام کن.
تو چشمی و بود دود آفت چشمز دود آه مشتاقان بپرهیز
هوش مصنوعی: تو خود چشمی و باید از دودی که به علت آتش دل مشتاقان ایجاد میشود، دوری کنی.
خوشم با محنت عشق تو آریبود رنج محبت راحت آمیز
هوش مصنوعی: من از درد و دشواری عشق تو خوشحالم، زیرا رنج عاشقانه حاکی از آسایش و آرامش است.
الا ای ماه تبریزی که چون خورنشاید کرد در رویت نظر تیز
هوش مصنوعی: ای ماه تبریزی، تو آنقدر زیبا و نورانی هستی که هیچ کس نمیتواند به چهرهات با دقت نگاه کند، همانگونه که نمی‌توان به خورشید خیره شد.
چو مولاناست جامی مست عشقتتو با رخسار رخشان شمس تبریز
هوش مصنوعی: تو مانند مولانا هستی که در عشق تو شاداب و سرمست است، همچون خورشید تابانی که چهره‌اش مانند روی شمس تبریز درخشان است.