شمارهٔ ۴۷۴
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف حال و هوای عاشقانه و احساسات عمیق شاعر نسبت به معشوق می‌پردازد. شاعر از باد صبح می‌خواهد تا از گل سیراب و ماه شب‌افروز بپرسد که حال او چگونه است. او به یادگارهای عشق و اشک‌هایش اشاره می‌کند و از رنج جدایی و دوری از یار گله می‌کند. همچنین به زیبایی و سنگینی ابروی معشوق، دل‌تنگی و آرامش ناشی از عشق اشاره می‌کند. شاعر در نهایت به خواب دیدن خود از حضور معشوق اشاره می‌کند و در انتظار تعبیر خواب عاشقانه‌اش است.
ای باد صبح آن گل سیراب را بپرسوان ماه شب فروز جهانتاب را بپرس
هوش مصنوعی: ای باد صبح، از آن گل زیبا و سرسبز بپرس و همچنین از آن ماه شبتابی که درخشش و نورش دنیای ما را روشن کرده است، سوال کن.
از ما که کرده ایم چو دریا ز گریه چشمآن در ناب و گوهر نایاب را بپرس
هوش مصنوعی: از ما که در اثر اندوه و اشک، مانند دریا شدهایم، دربارهٔ زیباییهای نادر و ارزشمند از آن دریا بپرس.
کوته کنم حدیث ز رندان پاکبازیار دروغ وعده قلاب را بپرس
هوش مصنوعی: بگذارید سخن را دربارهٔ رندان نیکنفس کوتاه کنم. یار من، در مورد دروغ و وعدههای فریبنده بپرس.
احباب را ز فرقتش از دیده رفت نورآن نوربخش دیده احباب را بپرس
هوش مصنوعی: دوستان از دوری او غمگین شدهاند و نور زندگیشان که به خاطر اوست، از چشمانشان رفته است. بهتر است از خود او بپرسید.
دل را ببین سجودکنان پیش ابرویشآن بت پرست گوشه محراب را بپرس
هوش مصنوعی: دل را ببین که چطور با افتادگی و پرستش در برابر ابروی او سر به سجده گذاشته است. از آن کسی که در کنار محراب ایستاده است سؤال کن.
جان کز تنم رمید ز نوش لبش بجویاز حال طوطی آن شکر ناب را بپرس
هوش مصنوعی: اگر جان من از بدنم جدا شد، از آن لب شیرین او بپرس که حال طوطی آن شکرین را چه میگوید.
جامی به خواب دید که مه در کنار اوستتعبیر خواب عاشق بی خواب را بپرس
هوش مصنوعی: جامی در خواب دید که ماه در کنار اوست. از این خواب میتوان به معنای عشق و درد دل عاشق بیخواب پی برد.